معرفی IP Address

در این مقاله قصد داریم به معرفی IP و ساختار های آن بپردازیم. برای اطلاعات بیشتر در این زمینه با ما همراه باشید.🌟

آدرس IP شماره ای است که بطور جداگانه هر میزبان را در یک شبکه IP مشخص می کند. آدرس های IP در لایه شبکه پشته پروتکل TCP / IP کار می کنند، بنابراین مستقل از آدرس های MAC لایه Data Link سطح پایین تر، مانند آدرس های MAC Ethernet هستند. آدرس های IP شماره های باینری 32 بیتی هستند، به این معنی که از لحاظ تئوری حداکثر چیزی در حدود 4 میلیارد آدرس میزبان بی نظیر و یکتا می تواند در سراسر اینترنت وجود داشته باشد. به نظر شما کافی خواهد بود، اما TCP / IP محدودیتی را در نحوه اختصاص آدرس IP قرار می دهد. این محدودیت ها تعداد کل آدرس های IP قابل استفاده را به شدت محدود می کند.

بسیاری از کارشناسان پیش بینی می کنند که ما به محض شروع سال آینده آدرس های IP را تمام خواهیم کرد. با این حال، تکنیک های جدید برای کار با آدرس های IP به کاهش این مشکل کمک کرده است و استانداردی برای آدرس های IP 128 بیتی به تصویب رسیده است، اگرچه هنوز مورد استفاده گسترده قرار نگرفته است. برای پیدا کردن ip در کامپیوتر خود به مقاله مربوطه مراجعه کنید.

شبکه ها و هاست

IP مخفف پروتکل اینترنت است و هدف اصلی آن فعال کردن ارتباطات بین شبکه ها است. در نتیجه، یک آدرس IP 32 بیتی در واقع از دو بخش تشکیل شده است:

• شناسه شبکه (یا آدرس شبکه): شبکه ای را که کامپیوتر میزبان در آن یافت می شود، مشخص می کند.

• شناسه میزبان (یا آدرس میزبان): دستگاه خاصی را در شبکه مشخص می کند که توسط شناسه شبکه مشخص شده است.

بیشتر پیچیدگی کار با آدرسهای IP مربوط به تشخیص این که کدام قسمت از آدرس IP کامل 32 بیتی شناسه شبکه است و کدام قسمت شناسه میزبان است، این مورد را در بخش های بعدی توضیح داده ایم.

همانطور که جزئیات نحوه تعیین شناسه میزبان را شرح می دهید، ممکن است متوجه شوید که به نظر می رسد دو آدرس میزبان برای آنها بی حساب است. به عنوان مثال، طرح آدرس دهی Class C، که از 8 بیت برای شناسه میزبان استفاده می کند، فقط 254 میزبان را مجاز می کند نه 256 میزبان مورد نظر شما را. این نکته به این دلیل است که میزبان 0 (شناسه میزبان همه صفر است) همیشه برای نشان دادن خود شبکه، محفوظ است. شناسه میزبان نمی تواند 255 باشد (شناسه میزبان همه آنها هستند) زیرا شناسه میزبان برای استفاده به عنوان درخواست پخش که برای همه میزبان های شبکه در نظر گرفته شده است محفوظ است.

تبدیل آدرس IP

آدرس های IP معمولاً در فرمی شناخته می شوند که به عنوان نشانه گذاری اعشاری نقطه گذاری شده است. در نماد با نقطه اعشار، هر گروه از هشت بیت، یک هشتم، با معادل اعشاری نشان داده شده است به عنوان مثال، آدرس IP دودویی زیر را در نظر بگیرید:

11000000101010001000100000011100

برای تبدیل این مقدار به علامت اعشار نقطه ای، ابتدا آن را به چهار عدد تقسیم کنید، به شرح زیر:

11000000 10101000 10001000 00011100

سپس، هر یک از اکتاها را به معادل اعشاری آن تبدیل کنید:

11000000 10101000 10001000 00011100
   192     168      136       28

سپس از دوره هایی برای جدا کردن چهار عدد اعشار استفاده کنید، مانند این:

192.168.136.28

این فرمی است که معمولاً آدرس های IP را در آن مشاهده می کنید. طبقه بندی آدرسهای IP هنگامی که طراحان اصلی پروتکل IP طرح آدرس دهی IP را ایجاد کردند، می توانستند تعداد دلخواه بیت های آدرس IP را برای شناسه شبکه اختصاص دهند.

سپس بیت های باقی مانده برای شناسه میزبان مورد استفاده قرار می گرفتند.

به عنوان مثال، فرض کنید که طراحان تصمیم گرفتند که نیمی از آدرس (16 بیت) برای شبکه استفاده شود و 16 بیت باقی مانده برای شناسه میزبان استفاده شود. نتیجه این طرح این خواهد بود که اینترنت می تواند در کل 65536 شبکه داشته باشد و هر یک از این شبکه ها می توانند 65536 میزبان داشته باشند. در اوایل اینترنت، این طرح احتمالاً به نظر می رسید چندین سفارش بزرگتر از آنچه لازم بود، باشد. با این حال، طراحان IP از ابتدا فهمیدند که چند شبکه در واقع ده ها هزار میزبان دارند. فرض کنید شبکه ای از 1000 رایانه به اینترنت می پیوندد و به یکی از این شناسه های فرضی شبکه اختصاص داده می شود.

از آنجا که آن شبکه فقط از 65536 آدرس میزبان خود استفاده می کند، بیش از 64،000 آدرس IP هدر خواهد رفت.

معرفی کلاس های IP

چهار بیت اول آدرس IP برای تعیین این که یک آدرس خاص در چه طبقه قرار دارد، به شرح زیر استفاده می شود:

• اگر بیت اول صفر باشد، آدرس یک آدرس کلاس A است.
• اگر بیت اول یکی باشد و اگر بیت دوم صفر باشد، آدرس یک کلاس کلاس B است.
• اگر دو بیت اول هر دو یک باشد و اگر بیت سوم صفر باشد، آدرس یک آدرس کلاس C است.
• اگر سه بیت اول همه یک و اگر بیت چهارم صفر است، آدرس یک کلاس D است.
• اگر چهار بیت اول همه یک هستند، آدرس یک آدرس کلاس E است.

از آنجا که آدرس های کلاس D و E برای اهداف خاص محفوظ است، بقیه بحث را در اینجا روی آدرس های کلاس A ، B و C متمرکز کنید.

از آنجا که آدرس کلاس D و E برای اهداف خاص محفوظ است، بقیه بحث را در اینجا روی آدرس های کلاس A ، B و C قرار دهید. جدول 3 جزئیات هر کلاس آدرس را خلاصه می کند.

جدول شماره 3 معرفی کلاسهای آدرس IP

Class	Address Number Starting BitsRange	Starting Bits	Length of Network ID	Number of Networks	Hosts
A	1-126.x.y.z	0	8	126	16,777,214
B	128-191.x.y.z	10	16	16,384	65,534
C	192-223.x.y.z	110	24	2,097,152	254

معرفی انواع IP

آدرس های IP را می توان به چند دسته تقسیم کرد که آنها در زیر ذکر شده اند.

1) معرفی آدرس IP استاتیک

همانطور که از نام آن مشخص است، آدرس های IP ایستا معمولاً هرگز تغییر نمی کنند اما ممکن است در نتیجه مدیریت شبکه تغییر کنند. آنها به عنوان یک آدرس اینترنتی دائمی خدمت می کنند و روشی ساده و مطمئن برای ارتباط برقرار می کنند. از آدرس IP استاتیک یک سیستم، می توان اطلاعات بسیاری از قبیل قاره، کشور، منطقه و شهری را که رایانه در آن قرار دارد، دریافت کرد. ارائه دهنده خدمات اینترنت (ISP) که در آن رایانه خاص و اطلاعات غیر فنی از قبیل طول و عرض جغرافیایی دقیق کشور و محل قرارگیری رایانه. بسیاری از وب سایت های ارائه دهنده آدرس IP وجود دارد. می توانید آدرس IP خود را در http://whatismyip.org/ پیدا کنید.

2) معرفی آدرس IP پویا

آدرس IP پویا دسته دوم هستند. اینها آدرسهای IP موقت هستند. این آدرسهای IP هنگامی که هر بار به اینترنت وصل می شوند، به رایانه اختصاص می یابند. آنها در واقع از مجموعه ای از آدرس های IP که در رایانه های مختلف به اشتراک گذاشته شده است، قرض گرفته شده اند. از آنجا که تعداد محدودی آدرس IP ایستا در دسترس است، ISP ها معمولاً بخشی از آدرسهای اختصاص داده شده خود را برای به اشتراک گذاشتن در مشترکین خود از این طریق رزرو می کنند.

آدرس های IP استاتیک نسبت به آدرس های IP پویا از نظر امنیت، ضعیف تر در نظر گرفته می شوند زیرا ردیابی آنها آسان تر است.

معرفی IPv4

(IPv4) در سال 1981 تعریف شده است. از آن زمان دستخوش تحولات زیادی نشده است. متأسفانه، نیاز به آدرسهای IP، بیش از آنچه IPv4 تأمین می کند وجود دارد. IPv4 از آدرس IP 32 بیتی استفاده می کند. بنابراین حداکثر تعداد آدرس IP 232 — یا 4،294،967،296 است. این کمی بیشتر از چهار میلیارد آدرس IP است. آدرس IPv4 معمولاً به صورت چهار فیلد 8 بیتی قالب بندی می شود. هر قسمت 8 بیتی نشان دهنده بایت آدرس IPv4 است. همانطور که قبلاً دیدیم، هر قسمت با نقاط جدا خواهد شد. به این روش برای نمایش بایت آدرس IPv4 به فرمت نقطه ای، اعشاری گفته می شود. بایت های IPv4 بیشتر به دو بخش طبقه بندی می شود. قسمت شبکه و قسمت میزبان.

معرفی IPv6

IPv6 جدیدترین نسخه پروتکل اینترنت است. با رشد سریع اینترنت، کمبود جهانی برای IPv4 وجود دارد. IPv6 توسط Task Force مهندسی اینترنت (IETF) تهیه شده است. IPv6 برای جایگزینی IPv4 در نظر گرفته شده است. IPv6 از یک آدرس 128 بیتی استفاده می کند و اجازه می دهد تا 2128 آدرس تقریباً 1038 4 3.4 باشد. تعداد واقعی کمی کمتر است زیرا برخی محدوده ها مخصوص استفاده ویژه رزرو شده اند یا مورد استفاده قرار نمی گیرند. آدرس های IPv6 توسط 8 گروه نمایش داده می شود. یک مثال در زیر داده شده است:

به عنوان مثال: 2001: 0db8: 0000: 0042: 0000: 8a2e: 0370: 7334

امیدوار هستیم از خواندن این مقاله اطلاعات لازم را کسب کرده باشید.😊